Türkiye son yıllarda pek çok alanda köklü değişimlerin eşiğinde duruyor. Ekonomik çalkantılar, siyasi belirsizlikler ve toplumsal kutuplaşma gibi sorunların yanı sıra, daha sessiz ama bir o kadar da yıkıcı bir sorun gözümüzün önünde yaşanıyor: beyin göçü.
Artık sadece birkaç uzmanlık alanındaki bireylerin değil, çok daha geniş bir kitleye yayılmış genç, eğitimli ve potansiyeli yüksek insanların ülkeyi terk etme arzusu, Türkiye'nin geleceğine dair ciddi soru işaretleri doğuruyor.
Peki neden gidiyorlar?
Cevap net: Umutsuzluk. Gençler, yalnızca daha yüksek maaşlar için değil, daha özgür, daha adil ve liyakatin esas alındığı bir yaşam için göç ediyor. Bu yalnızca bireysel bir tercih değil, aynı zamanda bir sistem eleştirisi.
Beyin göçü, sadece insan kaybı değildir. Aynı zamanda yıllarca eğitimine yatırım yapılmış bireylerin başka ülkelerin ekonomilerine katkı sunması demektir. Kendi ülkesinde karşılık bulamayan bir doktorun Almanya'da hayat kurtarması, bir mühendisin Kanada’da teknolojiye yön vermesi, bizim için ekonomik bir kayıptan fazlasıdır: Bu, potansiyelin ihracıdır.
Türkiye bu döngüyü kırmak zorunda.
Ekonomik istikrar, hukuk devleti ilkeleri ve ifade özgürlüğü; bir ülkenin sadece yatırımcıyı değil, kendi vatandaşını da tutabilmesini sağlar. İstikrar sadece döviz kuru değildir; zihinlerin, kalplerin ve emeklerin ülkede kalma isteğidir.
Bugün geri dönmeyen bir beyin, yarın geri dönmeyen bir gelecek olabilir.
Bu nedenle meseleye yalnızca ekonomik bir çerçeveden değil, toplumsal bütünlük, adalet ve değer yaratımı perspektifinden bakmalıyız. Türkiye, kendi yetiştirdiği değerleri yurt dışında görmekle yetinmemeli; onlara burada yaşanabilir bir gelecek sunmalıdır.
Ve belki de en önemlisi şu soruyu sormalıdır: Gitmek isteyen değil, kalmak isteyen bir gençliği nasıl yaratırız?
